Herb Jeziora rodu Jeziorańskich.
|
Nie wszystkie herby nobilitowanych w Królestwie Polskim po 1836 r. są znane co do wizerunków. Daremnie szukać
ich w herbarzach, a jeśli znajduje się w nich zaledwie niewielki opis to może on stwarzać pole do fantazji.
Do takich należy herb Jeziora rodu Jeziorańskich. Szlachectwo Królestwa Polskiego otrzymał od cara Mikołaja I,
jako króla Polski, naczelnik sekcji celnej w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu Jan Józef Maciej Jeziorański
(1795-1846), syn Dominika i Urszuli z Kozłowskich. Nastąpiło to z racji otrzymania przez niego Orderu św.
Stanisława 3 klasy. Jednakże herb rodu Jeziorańskich zatwierdzono dopiero ukazem carskim wydanym w St. Petersburgu 5/17 III 1857.
Jego blazonowanie przedstawia się następująco:
|
|
W polu niebieskim pomiędzy dwiema sześcioramiennymi gwiazdami
złotymi przewiązany trzykrotnie na krzyż takiż pęk liktorski,
z wystającym u góry ostrzem topora stalowego na ukos w prawo. Nad ukoronowanym koroną szlachecką hełmem trzy pióra strusie, labry niebieskie, podbite złotem.
Wizerunek tegoż herbu odtworzony został na podstawie oryginalnego sygnetu będącego w posiadaniu rodziny
i przedstawiony w sposób zbliżony do herbów prezentowanych w Herbarzu Szlachty Królestwa Polskiego Mikołaja Pawliszczewa.
Enigmatyczny zapis w herbarzu Uruskiego, gdzie w dodatku pęk liktorskich rózg odczytany został jako kołczan (!),
został w sposób niezgodny z zasadami heraldyki przedstawiony przez Tadeusza Gajla w Herbarzu polskim XX wieku
Za nim powtórzyła go strona jurzak.pl
W niniejszym wizerunku herbu pominięto jedynie labry, których nie przedstawiano na dyplomach wydawanych przez Heroldię Królestwa Polskiego oraz w Herbarzu Szlachty Królestwa Polskiego.
Dyplom herbowy został wydany synom nobilitowanego pochodzącym z małżeństwa z Wandą Dolańską h. Korab: Karolowi Janowi Adamowi Napoleonowi (1832-1904), sekretarzowi Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, i Janowi Józefowi Bartłomiejowi Jeziorańskiemu (1835-1864), późniejszemu dyrektorowi Wydziału Komunikacji w Rządzie Narodowym. Po pierwszym istnieją potomkowie po mieczu mieszkający obecnie w Szczecinie i Warszawie oraz w zapewne w USA. Po drugim straconym na stokach warszawskiej Cytadeli nie było męskich potomków.
|
|
Bibliografia:
|
- ● Włodek Jan M., Dolańscy herbu Korab. Oprac. Tomasz Lenczewski (w przygotowaniu).
- ● Informacje dr Stanisława Władimirowicza Dumina z Moskwy.
- ● Polski Słownik Biograficzny, t. 11, Wrocław 1964, s. 216-219.
- ● Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, Warszawa 2000, s. 261 (m.in. na podstawie akt
Deputacji Szlacheckiej i Kancelarii Marszałka Szlachty Guberni Warszawskiej).
- ● Uruski Seweryn, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 6, Warszawa 1909, s. 84.
|
|
© Tomasz Lenczewski (tekst częściowo zamieszczony już przez Autora w wikipedii).
|
